Antifašizam i kultura suživota garanti su opstanka BiH?

STUDOMAT – Sve za studente na jednom mjestu! Forum Debatologija Prethodne teze Antifašizam i kultura suživota garanti su opstanka BiH?

Ova tema sadrži 1 reply, ima 2 voices. Vrijeme zadnjeg ažuriranja  Lejla0312 14.10.2017. u 15:42.

  • Autor
    Postovi
  • #74919

    STUDOMAT.ba
    Administrator
    #75026

    Lejla0312
    Participant

    Pozdrav.
    Za ovu tezu branim afirmacijski stav. Definisat ću ključne pojmove teze:
    Antifašizam, pokret protiv fašizma i nacizma; u raznim zemljama poprimio različite organizacijske oblike i metode borbe, okupljao različite polit. organizacije i struje – od komunista, socijalista, demokrata do liberala i demokršćana.
    https://www.hrleksikon.info/definicija/antifasizam.html
    Kultura (lat. cultura: obrađivanje /zemlje/; njega /tijela i duha/; oplemenjivanje; poštovanje). Pojam koji obično označava složenu cjelinu institucija, vrijednosti, predodžbi i praksi koje čine život određene ljudske skupine, a prenose se i primaju učenjem.
    http://www.enciklopedija.hr/natuknica.aspx?id=34552
    Kriterij: Stabilnost BiH
    Argument: Antifašizam je u temelju države BiH
    Tuzla je proslavila 2. oktobar, dan kada je u Drugom svjetskom ratu grad oslobođen, a među gostima je bio i historičar iz Novog Sada Milivoj Bešlin.
    Lepo je danas biti u antifašističkoj Tuzli. Hvala mome dragom prijatelju, gradonačelniku, što mi je učinio čast svojim pozivom da Vam se obratim. Da parafraziram britansku književnicu i putopisca Rebeccu West, da Bosna ima još jednu Tuzlu i još jednog Jasmina Imamovića, manje bih brinuo i za nju i za sve nas koji smo Vam susedi.
    Umberto Eco je pisao da u fašizmu ne postoji borba za život, naprotiv, život se živi samo zbog borbe, kao što je samo u fašizmu smrt glorifikovana i uzdignuta na pijedestal vrline.
    Ontološko zlo
    Sve su ideologije manje ili više sistematično proizvodile smrt u cilju postizanja svojih ciljeva, ali je samo fašizam proklamovao smrt kao svoj cilj, ne ustručavajući se da obeća istrebljenje čitavim nacionalnim, verskim, socijalnim ili političkim skupinama. Apoteoza smrti u fašističkoj ideologiji je mnogo, kao što je nepregledna morbidna statistika smrti u praksi fašističkih režima tokom 20. veka. Ipak, jedno od najlapidarnijih slavljenja smrti izrekao je španski fašistički general José Millán Astray, koji je na početku građanskog rata u toj zemlji 1936. u Salamanki izrekao poklič: “Živela smrt!” Zato je najbolje početi od dve jednostavne činjenice, koje su neoborive. Prva je da je fašizam ontološko zlo, izvan svake sumnje, i drugo, da fašizam nikada nije do kraja poražen, da je permanentna borba protiv njega istorijska nužnost, te da je u tom kontekstu i antifašizam uvek poželjna, ali i neophodna društvena vrednost i angažman.
    Temeljni okvir svakog fašizma čini totalitarna nacionalna država u kojoj se pod kontrolu stavljaju sve sfere društvenog života. Dakle, konstituisanje države bez društva! Fundamentalni sadržaj fašizma čini autoritarni nacionalizam, jer je nacionalizam rodno mesto svakog fašizma, pošto svaki nacionalizam zakonomerno u svom krajnjem stadijumu završava u fašizmu. Važni elementi fašizma su i mitski iracionalizam, militantni i borbeni antikomunizam i antisemitizam, antidemokratija i antiliberalizam. I najvažniji element fašističke ideologije je rasizam – uverenje da postoje više “superiorne” i niže “inferiorne” rase koje se moraju potčiniti ili istrebiti, u čemu je i suština diskriminacije i nejednakosti. Nasuprot fašizmu, stojao je i stoji antifašizam kao pokret, nastao dvadesetih godina 20. veka, koji uključuje sve pojedince i organizacije u svetu koji su se pre, tokom i posle Drugog svetskog rata borili protiv fašističkih i rasističkih ideja. Pre početka rata 1939. antifašizam je bio antiratni i pacifistički pokret, jer je fašizam podrazumevao rat, pa je prirodno antifašizam zastupao ideju mira. Međutim, kada je rat počeo, antifašizam zastupa naglašeno borbenu poziciju, tj. da se fašizmu mora suprotstaviti silom i da se on samo u ratu može konačno poraziti. Iz tog vremena je stav da je samo aktivni i borbeni antifašizam smislen i istorijski utemeljen. Antifašizam nije nestao nakon poraza nacističke Nemačke i njenih saveznika. Intenziviranjem nacionalističkih ideologija, relativizacijom i normalizacijom fašizma, pojavom pogubnog desničarskog istorijskog revizionizma, antifašizam ostaje aktuelan kao pokret koji teži podizanju političke svesti i posvećen borbi protiv fašizma svim dozvoljenim sredstvima.
    U savremenosti, na postjugoslovenskom prostoru, pod uticajem vladajućih nacionalističkih ideologija, a svi živimo pod terorom dogme o “nacionalnom jedinstvu” već skoro tri decenije, pojmovi i istorijski fenomeni se ne poznaju, ne izučavaju, ali se samopodrazumevaju. Tako su i fenomeni fašizma i antifašizma banalizovani i ispražnjeni od svakog realnog smisla i sadržaja. U takvim okolnostima je moguće manipulisati njima u težnji za konstruisanjem novog identiteta i “nove” istorije u kojoj se nasuprot stvarnoj, istraženoj i naučno verifikovanoj slici prošlosti, pojavljuju: nepostojeći antifašizam četnika, “patriotska vlada” Milana Nedića, izjednačavanje totalitarizama, “stari” hrvatski pozdrav, star taman oko sedam decenija (“za dom spremni”), niču spomenici ustaškim, četničkim i ostalim kolaboracionističkim zločincima. I ne bi trebalo imati iluziju, ne rehabilituje vladajući nacionalizam kvislinge zbog istorijske pravde ili istine, kako tvrde, ne čak ni zbog samih protagonista kolaboracije, već prevashodno zbog toga da bi njihova ideologija nastavila da živi. Svi jugoslovenski nacionalizmi završili su Drugi svetski rat u savezu sa fašizmom. Svi su bili na istoj, pogrešnoj strani istorije, od samo dve koliko ih je taj rat imao. Važno je istaći da su Nemci od kvislinga zahtevali samo poslušnost i pacifikaciju – sve ostalo, antisemitizam, rasizam, zločini… bilo je izvorno i autentično uverenje i delatnost kvislinga i zašto ne reći i to, domaćih izdajnika. I još nešto, nije se ulazilo u kolaboraciju sa fašizmom, sama kolaboracija je već bila fašizam. Na sličnosti su se i prepoznali i udružili u borbi protiv partizanskih antifašista. Falsifikujući ove, samoočevidne istorijske istine, savremeni revizionizam ne može biti utemeljen u istorijskim izvorima, on negira naučni metod, ne otkriva nepoznanice u prošlosti, već svojim manipulacijama i neistinama svedoči o ispolitizovanom trendu naših istoriografija.
    Verujte mi, koliko god se vladajući nacionalizmi trudili, istorija se ne može promeniti 70 godina kasnije. Današnji revizionisti ne mogu i neće napisati novu istoriju. Oni je pišu, ali ne istoriju Drugog svetskog rata, već svog vremena, ostavljajući nekim budućim istoričarima svedočanstvo o dubini našeg moralnog i intelektualnog posrnuća. Svaka relativizacija fašizma, svako poređenje fašizma sa bilo kojim drugim sistemom ili ideologijom, njega u konačnici normalizuje. I dosta o poraženima, koji bi danas da promene tok istorije. Valja se i ovom prilikom setiti pobednika. S pravom obeležavamo pobedu nad fašizmom na ovim prostorima, koju su izvojevali jugoslovenski partizani, Narodnooslobodilačka vojska Jugoslavije pod komandom maršala Tita. Oni su se beskompromisnom i u svetu proslavljenom antifašističkom borbom, jedinim autohtonim i samostalnim pokretom otpora u kontinentalnoj Evropi, ali i autentičnom socijalnom revolucijom, nametnuli kao stvaraoci nove Jugoslavije – tog neponovljivog emancipatorskog projekta, koji je odgovorima na istorijske izazove fašizma 1941–1945. i staljinizma 1948, ali i celokupnim posleratnim razvojem, narode ovih prostora udaljio od istorijske periferije, načinivši ih po prvi put subjektima, a ne samo objektima vlastite istorije.

    Rat protiv BiH
    I na kraju i nikako najmanje važno, pitanje antifašizma nije samo tematika Drugog svetskog rata. Odavno upozoravam da odnos prema antifašizmu ne podrazumeva samo zauzimanje etičkih pozicija prema događajima u “dalekoj” prošlosti, u Drugom svetskom ratu, nego i odnos prema “bliskoj” prošlosti, prema ratovima 90-ih. I Bosna i Hercegovina i Tuzla nisu se protiv fašizma borile samo od 1941. do 1945. Borba protiv fašizma i agresije bila je na dnevnom redu istorije ovog prostora i devedesetih, od 1992. do 1995. Nema antifašiste koji može i sme to da negira! Negirati ovu istorijsku činjenicu nije samo istorijski revizionizam i falsifikat, već i ponovno ubijanje dece Tuzle. I nije to još jedan ratni zločin, toliko ih je Bosna videla, i uprkos njima opstala i opstaće. Ovaj o kome govorim, ubistvo tuzlanske mladosti počinjen, kakve li istorijske ironije, baš na Dan mladosti, 25. maja 1995. Dan koji je u Jugoslaviji proslavljan decenijama. Pokušavaju danas da nas ubede u tminu zajedničke jugoslovenske prošlosti, a ja im odavde iz antifašističke i radničke Tuzle poručujem, neka su Dan mladosti i štafeta simboli sveg “zla” jugoslovenskog socijalističkog sistema. Ali masakr tuzlanske dece, njih sedamdeset jedan sa prosečnom godinom dvadeset četiri, to je simbol, zauvek simbol, onoga što je nasledilo Jugoslaviju – svedočanstvo u kome je sadržana sva suština i fundamentalni cilj nacionalizma kao ideologije. Nacionalizma kao pogonskog goriva svakog fašizma, jer šta je fašizam ako ne nacionalizam koji je doveden do svojih krajnjih konsekvenci. I smrt kao njegov ključni derivat.
    Rat devedesetih godina prošlog veka protiv BiH nije kao svoju posledicu imao uništenje ideje suživota, rat je poveden da bi zajednički život postao nemoguć. Zbog toga, čuvajte Tuzlu, čuvajući nju, antifašističku, nju koja pripada svim Tuzlacima, čuvate uzvišenu ideju kulture zajedničkog življenja. A time čuvate i misao da je Bosna i Hercegovina ne samo istorijski održiva već i nepobediva!
    https://www.oslobodjenje.ba/dosjei/teme/antifasizam-i-kultura-suzivota-garanti-su-opstanka-bih

    Antifašizam je u temelju države Bosne i Hercegovine, a ekstremni nacionalizmi i klerikalizmi razarajući su po bosanskohercegovačko društvo i državu – kazao je kolumnist i publicista Zija Dizdarević koji je bio uvodničar sesije Kruga 99 o temi „Nacifašističke ideologije urušavaju temelje državnosti BiH“, upriličenoj povodom Dana pobjede nad fašizmom. – Sutra je 9. maj, Dan pobjede na fašizmom i Dan Evrope. Da li smo mi u BiH za slavlje tim povodom? Od Evrope smo podaleko, mada nikad nismo bili bliži. A kad je riječ o pobjedi nad fašizmom, nismo baš za slavlje. Ne samo na ovom prostoru već i mnogo šire nacifašizam se opet pojavljuje u poznatim i novim verzijama – izjavio je Dizdarević prije početka sesije. Prema njegovim riječima, u našem susjedstvu, „opet je na dnevnom redu raspirivanje nacifašisoidnih ideja praćeno mržnjom prema antifašizmu i demokratskom građanskom društvu“. – Nikad ne treba zaboraviti da je konstantan cilj velikosrpskog i velehrvatskog nacionalizma Bosna i Hercegovina – istaknuo je Dizdarević. On tvrdi da Dejtonska „nazovi demokratija i krimogene etnoelite pogoduju nacifašističkim idejama“. – Vladavina nacionalnih stranaka stvorila je pogodno okruženje za rehabilitaciju domaćih derivata nacizma i fašizma, uključivši i militantni radikalizam koji djeluje pozivajući se na islam. Priznanje zaslužuje vodstvo Islamske zajednice u BiH koje se aktivno distancira od te politike – kazao je Dizdarević. Dodao je da je „Srpska pravoslavna crkva potpuno uz velikosrpsku politiku“. – Katolička crkva u Hrvatskoj je sasma uz desničarenje HDZ-a. To slijedi i dio svećenika u zapadnoj Hercegovini. Srećom, unutar Katoličke crkve u BiH snažna je podrška bh. državi i normalizaciji bh. društva i među franjevcima i u vrhu Nadbiskupije vrhbosanske – naveo je Dizdarević. Govoreći o tome zašto nemamo odlučan odgovor na nacifašisoidne ideje i prijetnje danas, odgovorio je da je to zato što ne postoji djelotvorna bosanskohercegovačka politika od 1990-te do danas. – Antifašizam je u temelju države BiH, a ekstremni nacionalizmi i klerikalizmi razarajući su po bosanskohercegovačko društvo i državu. Sviđalo se to kome ili ne, savremena bosanskohercegovačka država, ustanovljena je kao jedna od ravnopravnih jugoslovenskih republika unutar antifašističke narodnooslobodilačke borbe u kojoj su učestvovali pripadnici svih naroda i drugih etničkih grupacija u BiH – istaknuo je Dizdarević. Potcrtao je da slogan ZAVNOBiH-a da „BiH nije ni srpska, ni hrvatska ni muslimanska, već i srpska, i hrvatska i muslimanska i svih njenih građana“ ima itekakvu težinu i danas. – Samo ubrzano priključenje evroatlantskim integracijama daje nadu za stabilizaciju bh. države i društva i amortizovanje nacifašisoidnih ideja. Moramo vjerovati da će demokratija u članicama EU i NATO-a nadvladati pristune nacionalizme, ksenofobiju i nacifašisoidne ideje. Uostalom, pobjeda nad fašizmom, odnosno antifašizam je i u temelju EU – zaključio je Dizdarević, napomenuvši da je sve što je rekao samo njegov stav..
    http://avaz.ba/vijesti/234475/dizdarevic-antifasizam-je-u-temelju-drzave-bih
    USAID promoviše mlade širom BiH: Mladi nam daju lekciju suživota
    Početak nove školske godine je najbolje vrijeme za promoviranje mladih diljem Bosne i Hercegovine koji radeći zajedno grade bolju budućnost za sebe i svoje zajednice.
    Kampanja Američke organizacije za međunarodni razvoj (USAID) “Upoznaj prave heroje” prati životne priče učenika iz Jajca, Nevesinja, Konjica, Donjeg Vakufa i Banje Luke, u kojima dokazuju kako se u BiH može živjeti bez podjela i ličnim primjerom boriti protiv njih, poštivajući sve vjere i nacije, gradeći neraskidive mostove prijateljstva, dječji iskreno.Mladi heroji se svojim aktivnostima i stavovima odupiru sistemu koji država nameće već više od dvadeset godina, i svima nam dijele lekcije o suživotu. Za njih ne postoje granice jer ruše sve barijere suprotstavljajući se ustaljenim govorima mržnje i segregacije u BiH.”Nije bitno kako se zoveš, bitno je da si pravi drug” jedna je od poruka hrabrih mladih ljudi koji prkose podjelama i traže svoj put za bolje sutra.”Ova kampanja je nastavak uspješne prošlogodišnje koja je ispričala pozitivne priče učitelja i nastavnika, pravih heroja koji svojim djelovanjem daju primjer ostalim pedagozima, ali i cijelom društvu, kako stvoriti ambijent u kojem će se svako dijete u BiH osjećati zbrinuto, sigurno i naposljetku – bitno. Ovaj put su u fokusu učenici i studenti, budućnost ove zemlje, mladi ljudi od kojih sigurno svi možemo nešto naučiti”, izjavio je Peter Duffy, direktor misije USAID-a BiH. “U našoj borbi imali smo samo naše drugarstvo. Ništa nam više i nije trebalo, uspjeli smo. Sve je moguće!”, poruka je hrabrih mladih ljudi iz Jajca, koji su digli glas i poručili vlastima da ne žele podjele kroz “dvije škole pod jednim krovom”.
    https://www.klix.ba/vijesti/bih/usaid-promovise-mlade-sirom-bih-mladi-nam-daju-lekciju-suzivota/170908056

The topic ‘Antifašizam i kultura suživota garanti su opstanka BiH?’ is closed to new replies.